Nie można oceniać po ludzku sprzeciwu psa wobec naszych wymagań wychowawczych. Nasz pies nie jest „nikczemny” albo „podstępny”, ani również „zatwardziały” albo „uparty”. Nie zna on różnicy między pojęciem „dobry” i „zły”. Jego postępki wynikają z instynktów i odruchów, często wywodzących się z odwiecznych zwyczajów panujących w sforze. Znając pochodzenie tych odruchów należy mieć je na uwadze w czasie tresury.

Przy wychowaniu psa nie można mu dać odczuć: gniewu, złości, niezadowolenia i niecierpliwości. Większość ludzi pod wpływem otoczenia podlega chwilowym nastrojom. Jest jednak wielkim błędem wyładowywanie złego humoru na psie. Pies wyczuwa nastrój swego przewodnika, ale go nie rozumie. Wychowywanie opiera się na zrównoważeniu i cierpliwości. Gdy jesteśmy rozgniewani albo podnieceni — zostawmy lepiej psa w spokoju, aż gniew minie.